Jakiś czas temu miałam okazję czytać książkę z serii „Zatoka Cedrów” mojej ukochanej Debbie Macomber. Trochę już czasu minęło, a za mną wciąż chodzili bohaterowie jej powieści. Na szczęście okres przedświąteczny sprzyjał dużym obniżką i promocją i dzięki temu znów mogłam zawitać w tym przeuroczym miasteczku, jakim jest Cedar Cove. Znów mogłam przespacerować się nad brzegiem zatoki, poznać nowych mieszkańców, przeżywać rozterki ze starymi znajomymi.

Grace Sherman przeżywa bardzo trudny okres w swoim życiu, zostawił ją mąż, tak ot sobie, bez żadnego wyjaśnienia, po prostu zniknął z jej życia. I nie tylko jej, ich córki również nie mogą pogodzić się ze zniknięciem ojca. Do końca wierzą, że wróci, że to jakaś pomyłka. Niestety Grace nie chce już dłużej czekać, od kiedy poznała Cliffa, marzy by w końcu zamknąć pewien rozdział życia i zacząć wszystko na nowo. I choć przeżyła wspaniałe lata u boku męża, to nie może już dłużej się zadręczać tym co się stało. A stało się coś, czego pojąć nie może ani ona ani jej dwie córki.
Ale nie tylko w życiu Grace zaszły poważne zmiany, Olivia i Jack też przezywają pierwsze trudności w nowym związku, Zach i Rossie postanawiają się rozstać, jednak wyrok jaki wyda sędzina w sprawie ich rozwodu, zaskoczy wszystkich.

Wspaniale było znów wrócić do Cedar Cove, odwiedzić jego mieszkańców w domach, dowiedzieć się co nowego u nich słychać. A słychać bardzo wiele, wiele się zmieniło od mojej ostatniej wizyty. I nie zawsze niestety były to zmiany na lepsze, ale przecież w życiu nic nigdy nie układa się zawsze po naszej myśli, czasem już tak jest że po dobrym roku, przychodzą smutki i troski, ale grunt to zawsze się podnieś, walczyć o szczęście swoje i swoich bliskich, nigdy się nie poddawać i iść z dumnie podniesiona głową, choć wiatr wieje nam w oczy.

Zapraszam wszystkich nad Zatokę Cedrów, gdzie życie nie zawsze spokojnie płynie, ale gdzie zawsze można liczyć na przyjaciół. A ja zabieram się za kolejną część – „Spokojną przystań” :)

„Willa wśród róż” Debbie Macomber, za którą Redakcji serdecznie dziękuję, to kontynuacja „Domu nad zatoką” - wielowątkowa opowieść o codziennym życiu ludzi z małego miasteczka Cedar Cove. Mieszkańcy ci, przeżywając zarówno radosne, jak i smutne chwile dokonują trudnych wyborów i próbują walczyć o swoje własne szczęście w otaczającej ich rzeczywistości. Zmagają się z problemami dobrze znanymi przeciętnemu człowiekowi: z samotnością i niezrozumieniem przez bliskich, z bezpłodnością, z poważną chorobą i traumatyczną przeszłością, która zaburza relacje międzyludzkie i ma ogromny wpływ na ich życie, także uczuciowe. Osobą w szczególny sposób łączącą „Dom nad zatoką” i „Willę wśród róż” jest sędzina Olivia Lockhart. Z racji wykonywanego zawodu jest ona świadkiem wielu dramatów rodzinnych i nieprzemyślanych decyzji podejmowanych często pod wpływem silnych emocji i długotrwale utrzymującego się stresu.
Autorka w bardzo sugestywny sposób przekonuje, że nawet szczerze kochając można wzajemnie się ranić, a odgradzając się od bliskich, także z obawy przed cierpieniem i odrzuceniem, niszczyć, często nieświadomie, to co przedstawia największą wartość. Sięgając po tę książkę czytelnik ma wrażenie, że spotyka się z problemami życia rodzinnego niejednej polskiej rodziny, które są one ponadczasowe i występują w każdym narodzie, nie tylko w amerykańskim. Czy może dobrze funkcjonować małżeństwo na odległość? Jakie szanse na ponowny, udany związek mają ludzie po przejściach? Czy po wieloletnim pożyciu z innym partnerem można liczyć na nowy, szczęśliwy związek? Czy rozwód rzeczywiście nieodwracalnie zamyka pewien etap naszego życia? Dlaczego dochodzi do zaburzeń w komunikacji w zgodnej z pozoru rodzinie? Czy działania wojenne usprawiedliwiają nieumyślne zabójstwo i zwalniają od odpowiedzialności moralnej za popełnione czyny? Czy człowiek jest w stanie uwolnić się od wyrzutów sumienia i dokonać rozrachunku z traumatyczną przeszłością? Takie pytania mogą się nasunąć podczas czytania tej książki.
Podoba mi się, że Debbie Macomber jasno uzmysławia, jak istotne jest zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa, jak ważne są wspomnienia z dzieciństwa i jak pierwszy nieudany związek może latami negatywnie odbijać się na dalszym dojrzałym życiu. Ze względu na duże różnice w wieku przedstawionych bohaterów uważam, że powieść tę przeczyta z przyjemnością zarówno 16- letnia dziewczyna, jak i dojrzała kobieta.
Już sam wygląd zewnętrzny książki zachęca do jej przeczytania. Lekki język, wartka akcja i bardzo sympatyczni bohaterowie to dodatkowe atuty tej powieści. Gorąco WSZYSTKIM polecam tę książkę, a szczególnie osobom, które lubią współczesne powieści obyczajowe i w sposób refleksyjny podchodzą do życia, gdyż jest to bardzo ciepła opowieść o codziennych bolączkach i radościach ludzi takich jak my. Historia, w której czołowe miejsce zajmują miłość, przyjaźń i budowanie trwałych więzi międzyludzkich, które tak niezbędne są nam do szczęścia i prawidłowego funkcjonowania we współczesnym świecie.

Przeczytałam i odebrałam bardzo pozytywnie. Uważam, że naprawdę warto przeczytać. Jedno, co mi się nie podoba - ta książka jest dużo krótsza niż I tom. Bazując na obu powieściach uważam, że autorka jest zdecydowaną zwolenniczką tradycyjnego małżeństwa. Rozumie jednak problemy współczesnych małżeństw i dostrzega zaburzenia powstające w relacjach międzyludzkich z powodu braku zaufania i nieumiejętności wyrażania własnych emocji bez "atakowania" tej drugiej strony. To książka o "słodko - gorzkiej miłości", przyjaźni i budowaniu relacji, bez których życie człowieka wydaje się bardzo puste. Zachęcam bardzo do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.