Nina Harrington – Wspaniałe wesele

Amy Edler podejmuje się organizacji ślubu i wesela swej przyjaciółki Lucy. Brat Lucy, biznesmen Jared Shaw, nie znosi takich uroczystości, lecz postanawia spełnić marzenie ukochanej siostry i zgadza się na współpracę z piękną Amy...

Barbara Hannay – Taniec z drużbą

Mark Winchester, zamożny Australijczyk, i Sophie Felsham, młoda Brytyjka z wyższych sfer, poznali się w Londynie na ślubie swych przyjaciół. Po weselu spędzili z sobą namiętną noc, następnie pożegnali się na zawsze. Tymczasem sześć tygodni później Sophie zjawia się na progu domu Marka w Australii...

Fragment książki:


Słysząc głośne westchnienie, Amy obróciła się, pewna, że to Trixi, która każdego mężczyznę samotnie przekraczającego próg cukierni uważała za przystojniaka.
Do tej pory żaden przystojny nie był.
Ale dziś… Dziś Amy nie mogła oderwać wzroku od nieoczekiwanego gościa. Typ biznesmena. Wysoki, o doskonale przystrzyżonych ciemnoblond włosach, ubrany w elegancki garnitur oraz lśniące czarne buty. Śnieżnobiała koszula rozpięta pod szyją, twarz opalona. Tylko raz odwiedził ją w kuchni człowiek w garniturze: jej bankier. Dzisiejszy gość nie wyglądał na bankiera.
Przyglądał się jej jakoś dziwnie.
Coś w jego twarzy wydawało się jej znajome. Hm, czyżby się już kiedyś spotkali?
Obdarzyła go uśmiechem.
- Dobry wieczór. Pan do mnie? – Wskazała na drewniane krzesła wokół stołu. – Zaraz będę do pana dyspozycji. Może kawałeczek strudla? Na koszt firmy.
Wrzuciła do miski pokrytą lukrem łopatkę, następnie, przesunąwszy w stronę Jareda talerzyk, wyjęła z pieca podłużną blachę.
- Przepraszam… nie znam pańskiego nazwiska. Ale miło mi pana powitać w Edlers Bakery. Jestem Amy.
Przeniosła ciepłe ciasto na talerzyk, odstawiła blachę i wyciągnęła na powitanie dłoń.
Jared popatrzył na kawałek strudla, po czym utkwił spojrzenie w lśniących zielonych oczach Amy Edler i uścisnął wyciągniętą dłoń, małą, ciepłą i lepką, o długich silnych palcach. Była to dłoń kobiety, która gotuje posiłki, ugniata ciasto na chleb, zmywa naczynia. Kobiety, która nie liczy na męskie wsparcie.
Zwykle się witał przez podanie ręki, zarówno z mężczyznami, jak i z kobietami. Tym razem miał wrażenie, jakby między nim a Amy przeskoczyła iskra.
Amy podniosła wzrok i zmarszczyła czoło. Najwyraźniej ona też to poczuła. Zieleń jej oczu, świeża zieleń budzącej się do życia przyrody, zaparła mu dech w piersiach.
Temperatura w kuchni skoczyła o kilka stopni. Przeniknął go żar. To z powodu pieców, uznał.
Spodziewał się, że Amy Edler będzie menedżerem albo dyrektorem finansowym, a nie cukiernikiem! Czy to o tej dziewczynie Lucy rozpływała się, kiedy omawiali jej ślub? O druhnie, która zrobiła zawrotną karierę w świecie bankowości, zanim postanowiła wrócić do Londynu? Chyba musiała zajść pomyłka.



Żal jej było nie tylko siebie. Również Marka zaskoczonego wiadomością o jej ciąży. A także dziecka, tej małej kruszyny, która nie prosiła się o poczęcie. Dziecko na pewno nie byłoby szczęśliwe, mając za rodziców szaloną dziewczynę i faceta o czarującym uśmiechu, którzy mieszkali na dwóch krańcach świata i nie mogli mu zapewnić normalnego przytulnego domu.
Mimo to myśl o usunięciu ciąży nawet nie przyszła jej do głowy. Chciała wyjaśnić to Markowi, by wiedział, jak się sprawy mają, ale... No właśnie. Ta przerwana rozmowa nic nie dała. Prawdę rzekłszy, po odłożeniu słuchawki Sophie czuła się jeszcze gorzej, niż zanim wykręciła numer.
Może zbyt wiele oczekiwała od Marka Winchestera? Bądź co bądź prawie się nie znali; po wspólnie spędzonej nocy rozstali się, każde poszło w swoją stronę. Próbowała o nim zapomnieć i niemal jej się udało.
Kłamczucha!
Otoczywszy rękami kolana, westchnęła. Pamiętała wszystko w najdrobniejszych szczegółach: ciemne oczy o wyjątkowo przenikliwym spojrzeniu, szerokie ramiona, opaloną skórę, lśniące ciemne włosy, nieco krzywy nos, mocno zarysowaną szczękę.
Pamiętała, jak na nią patrzył, kiedy tańczyli na weselu – ten żar w jego oczach, który powodował, że ciarki przebiegały jej po plecach. I oczywiście pamiętała, co się zdarzyło później, każdą sekundę, każdy dotyk jego palców, każde muśnięcie ust. Na samo wspomnienie zalała ją fala gorąca. Sophie zadrżała, tak jak tamtego dnia na ślubie przyjaciół, gdzie ona wystąpiła w roli druhny, a Mark drużby.
Raptem rozległo się ciche pukanie do drzwi.
- Sophie, jesteś tam?
- Emma? Dzięki Bogu, że to ty. – Poderwawszy się z ławy, Sophie pocałowała przyjaciółkę w policzek. Emma była jedyną osobą, której zwierzyła się z ciąży. – Nie spodziewałam się, że zajrzycie tu dziś z Timem. Nie macie nic lepszego do roboty?
- Nie żartuj. Miałabym zostawić cię samą, kiedy wpadłaś w kłopoty?
Sophie zamknęła drzwi, po czym włączyła lampę. Mleczny blask oświetlił jej dawną sypialnię, która obecnie służyła za pokój gościnny. Na szczęście żaden z przybyłych na przyjęcie gości nie zamierzał z niego skorzystać.
- Zadzwoniłaś do Marka? – spytała Emma.
- Tak. – Sophie westchnęła cicho. – Ale rozmowa niewiele w sumie dała. Strasznie źle było słychać.
- Jak Mark przyjął wiadomość?
- Nie wiem. Na pewno był zaskoczony.
- Na pewno – przyznała z uśmiechem Emma. Usiadłszy na brzegu łóżka, zsunęła buty i podwinęła nogi pod siebie, tak jak to robiła w dawnych czasach, kiedy wpadała do Sophie po szkole. – To jak grom z jasnego nieba.
- Fakt.