Lydia jest prawnikiem w wielkiej korporacji. Chociaż ma odpowiednie wykształcenie, uważa, że brakuje jej „instynktu rekina”. Postanawia złożyć wymówienie i poświęcić się malarstwu. Jednak właśnie wtedy szef prosi, by pojechała z nim w ważnej sprawie do Norwegii…

Nick i Brittany znają się od dziecka. Kiedy zostali parą, wielu dziwiło się, że córka miejscowego bogacza spotyka się z synem ubogiego włoskiego imigranta. Jednak gdy Brittany zaproponowała Nickowi wspólny wyjazd z Australii i małżeństwo, zdecydowanie odmówił. Teraz mają się spotkać ponownie, starsi o dziesięć lat, ale wciąż przepełnieni wzajemnym żalem…

Fragment książki:


- Chciałam złożyć wypowiedzenie.
- Już to mówiłaś, ale nie przyjmuję twojej rezygnacji. Są dwa powody: dział prawny przeżywa kryzys kadrowy, po drugie dobrze wykonujesz swoją pracę. Nie ma powodu, żebyś odchodziła, chyba że dostałaś lepszą ofertę...
Sprytne, pomyślała. Otworzył furtkę do targów. Mogła skłamać, że konkurencyjna firma zaoferowała wyższą pensję i dłuższy urlop, Jake wyrówna ofertę i po sprawie.
Tyle że Lydia nie była rekinem. I wcale nie walczyła o podwyżkę. Nie chciała robić kariery jako korporacyjny prawnik. Pragnęła zmierzyć się z własnymi ambicjami, znaleźć swoje miejsce w świecie. Wprawdzie moment na składanie rezygnacji był fatalny, bo kto o zdrowych zmysłach podczas szalejącej recesji porzuca dobrze płatny etat tylko po to, by gonić marzenia?
Owszem, był ktoś taki: Lydia Sheridan.
Nie była jednak szalona, dobrze przemyślała sprawę. Nie musi pracować dla kogoś, woli dla siebie. No i miała całkiem niezłą sytuację finansową. Da sobie radę.
- Nie dostałam lepszej oferty pracy – odparła spokojnie.
Na twarzy Jake’a odbiło się zaniepokojenie.
- Jest coś, o czym nie wiem? – spytał zaniepokojony. – Ktoś cię... molestuje?
- Nie, skądże. – Wprawdzie Tim ją wkurzał pewnymi manewrami, które można by uznać za molestowanie, gdy przyjmie się szeroką, a nie dosłowną definicję tego pojęcia, za to lubiła pracować z Adamem i Mattem.
- Więc nie widzę żadnego powodu rezygnacji, oczywiście poza tym, że zbyt nisko siebie oceniasz.
Właśnie dlatego została prawnikiem. Łatwiej było ukończyć trudne studia, niż ruszyć w pogoń za marzeniami. Lydia pragnęła zostać malarką, jednak gdy oznajmiła rodzicom, że zamierza studiować sztukę, rozpętało się istne piekło. Córka królewskiego prawnika i słynnej pani mecenas nigdy nie zostanie artystką! Nie będzie klepać biedy, nie będzie się bratać z bohemą, tą bandą ekshibicjonistów i degeneratów! Zgroza, zgroza, zgroza!
Nie zdołała ich namówić, by chociaż wysłuchali opinii nauczyciela plastyki, który pokładał w niej wielkie nadzieje. Tylko nie, nie i nie!
Zdołowana taką reakcją, zrobiła wszystko, by ich zadowolić. Studiowała historię, ekonomię i prawo, a po college’u dostała się na prawo. Po kilku latach jako dyplomowany radca prawny otrzymała angaż w korporacji Andersenów i pilnie wykonywała swoje obowiązki. Natomiast rysunek i malowanie trzymała w sekrecie, do którego dopuściła tylko swoją matkę chrzestną, Polly.
- Nie chcę już pracować jako prawnik – oświadczyła.
- Przestałaś lubić swój zawód? Bywa, że tak się zdarza – oznajmił w zadumie.
- No właśnie. – Czuła, że ją rozumie, a akurat tego się po nim nie spodziewała. Cóż, pewnie już się zetknął z takimi przypadkami.


Odruchowo chciała poprawić swój elegancki, drogi kostium, jednak udało się jej powstrzymać. Natomiast Nick spoglądał z aprobatą, choć domyślała się, że zaraz powie coś uszczypliwego.
- Czy to śliczne ubranko na pewno pasuje do tej okolicy? Pamiętasz jeszcze, jak tu się żyje?
Zawsze bywał złośliwy, jednak nie zamierzała przyznać, że jej wspomnienia dotyczyły głównie jego, a nie tutejszego życia.
- Przez ostatnich dziesięć lat ciężko pracowałam i nie miałam czasu na rozmyślania o przeszłości.
- Aha...
Miała nadzieję, że wypyta ją ze szczegółami o jej pracę. Wtedy mogłaby pochwalić się tym, co osiągnęła, powiedzieć, że razem osiągnęliby o wiele więcej.
Niestety nie wykazał zainteresowania. Po prostu sobie tak stał półnagi i spocony. Miała wielką ochotę wyciągnąć dłoń i oprzeć na jego szerokiej klatce piersiowej. Chrząknęła.
- Pracuję od rana do nocy przez siedem dni w tygodniu. Stanowisko w zarządzie znanej, londyńskiej firmy reklamowej pochłania mnóstwo czasu.
- Co? Nie masz czasu, by się zabawić? - spytał zaczepnie.
Czas zabawy minął, gdy wyjechała z tego miasteczka. Praca pozwalała jej zapomnieć o wszystkim. Dzięki niej udowodniła sobie, że może wysoko zajść i zdobyć niezależność. Teraz zajrzała do samochodu, pochyliła się nad siedzeniem pasażera i sięgnęła po tekturową aktówkę.
- Nie martw się o to, jak spędzam wolny czas. Przyjechałam tu w interesach.
- Jeśli masz coś do zaproponowania, musisz to załatwić ze mną. – Spojrzał na nią z góry. - Nie jestem tak ustępliwy jak ojciec i zawsze stawiam twarde warunki.
Niewiele brakowało, by cofając się, rozcięła głowę o krawędź drzwi. Nie ma to jak miła zapowiedź wygłoszona jedwabistym głosem, pomyślała z sarkazmem. Przyjechała z nastawieniem, że szybko i bez problemów przedstawi prezentację panu Manciniemu, niestety okazało się, że jest skazana na współpracę z Nickiem. Niepokoiły ją ewentualne żądania z jego strony.
Perspektywa była frustrująca, a przecież już od dawna nic nie potrafiło wyprowadzić jej z równowagi. W pracy mówiono, że jest zimna jak sopel lodu. Zupełnie jej to nie przeszkadzało. Przekonała się boleśnie, że emocje i uczucia prowadzą donikąd. Pracując w dużej firmie, szybko nauczyła się panować nad swym wybuchowym charakterem.
Gdy podawała aktówkę, ich palce zetknęły się. Poczuła dreszcz. Od tak dawna byli sobie obcy, że powinna zobojętnieć na męski wdzięk Nicka, jednak miała wielką ochotę, by wyciągnąć dłoń i przekonać się, czy jego ciało jest tak zmysłowe w dotyku jak przed laty.
Odetchnęła głęboko, starając się uspokoić.
- Jest naprawdę dużo do omówienia. Może wejdziemy do domu? Włożysz coś na siebie i zajmiemy się biznesem. – Od razu pojęła, że popełniła fatalny błąd, bo Nick uśmiechnął się, lekko wykrzywiając usta. Dobrze znała ten uśmiech i nigdy nie umiała mu się oprzeć. Nie powinna wspominać o niekompletnym stroju, jednak nie potrafiła zapanować nad sobą i podziwiała opalone, muskularne ciało.
- Na pewno chcesz, żebym się ubrał?